Kolejna nagroda dla Grupy teatralnej

 w dniu 26.05 Zofia wraz z kolegami z Teatru Tuptusie w grupie młodzieży ponadpodstawowej zajęła I miejsce w Przeglądzie Teatrów Dziecięcych i Młodzieżowych "Pajace" w Dębicy

Czas na powrót do pracy

 Witajcie. Dziś piątek 22 maja. Przede mną ostatni tydzień zwolnienia. W poniedziałek idę na konsultację do poradni ortopedyczno-urazowej i pewnie wystawią mi zaświadczenie o zdolności do pracy. Mam już wystawione skierowanie przez Pracodawcę na wykonanie badań kontrolnych. Będę chciał zrobić te badania 2 czerwca i od 3 podjąć ponownie obowiązki służbowe. Nie ukrywam, że spodziewam się ciężkiej przeprawy: zarówno z samym sobą, jak i z nową służbową rzeczywistością (nowa Szefowa, zmiany w składzie zespołu, nowe nieznane zadania).

Ela też już się na tyle przyzwyczaiła do mojej codziennej i całodziennej obecności w domu, że będzie jej trudniej.

Zofia w zasadzie zakończyła naukę, obecnie ma praktyki od 7 rano, więc zawożę ją na tę 7 do szkoły, wracam i Ela zabiera Klarę do szkoły na 8. Jak mnie zabraknie, Zofia będzie musiała wstawać okoł 5 rano, żeby dojechać do szkoły autobusem na 7.

Ostatnio reaktywowałem zestaw foto do zdjęć przyrodniczych.

I takie mam efekty:

 

To Pleszka, zdjęcie z odległości 45 metrów.

I jeszcze zdjęcie sarny z Lasu Sośnina. To już zwykłym aparatem.

zdawkowa relacja

U nas zasadniczo nic nowego. Dzieci w szkole miewają wolne dni z racji matur oraz egzaminów ósmoklasistów. Chcieliśmy to wykorzystać i wybrać się w poniedziałek gdzieś w góry ale niestety mamy obecnie tzw "zimnych ogrodników" i pogoda w okolicach drugiego tygodnia maja i się zepsuła; zimno deszcz prognozy mało optymistyczne o zasięgu ogólnopolskim. Pozostajemy więc w sferze planów. 

   Ja chodzę na rehabilitację zarówno na zajęcia indywidualne jak i na zajęcia z urządzeniami prądowymi. 

    Zofia natomiast jedzie w piątek na jakąś wycieczkę górską klasową i potrzebuje kijki oraz raczki więc znowu oczywiście na mojej głowie załatwić te drugie. Żebym chociaż jakieś słowo "dziękuję" usłyszał, ale gdzie tam nie liczę na to.

Dobre i kiepskie wiadomości

 Dobra wiadomość to ta, że Zofia wczoraj była z Teatrem "Tuptusie" na 

14. Konfrontacje Teatrów Dzieci i Młodzieży „TEATRALNE LUSTRA” – 14-16 kwietnia 2026

 i za dostała wraz z grupą wyróżnienie. W biegłym roku w tych samych konfrontacjach uzyskali nominacje do udziału w festialu teatrów młodzierzowych "Bajdurek" w Nowym Sączu. W tym roku się nie udało.

Kiepska wiadomość natomiast dotyczy mojego obojczyka. Skonsultowałem się ze znanym rabczańskim chirurgiem, który stwierdził, że operacja została "spaprana". Z czterech drutów tylko jeden był umieszczony prowidłowo, ale nie mógł on właściwie stablizować kości, co doprowadziło do zbyt słabego  złączenia i z efekcie mam tzw "Zrost opóźniony". Przy dobrych układach za jakieś trzy miesiące kości mogą się poprawnie zrosnąć, ale muszę uważać i się nie przeforsowywać.

Wchodzimy w kolejny etap

 Dziś po 9 tygodniach od operacji wyjęto mi z barku druty. Wg RTG nie ma pełnego zrostu, ale podobno tak się zdarza. Nie wiem czy to jakoś wpływa negatywnie na jakość połączenia i czy w przyszłości muszę jakość uważać na ten lewy bark i w razie czego upadać na prawy. Dostałem skierowanie na rehabilitację do Zakładu Rehabilitacji w szpitalu na cito, no i termin mam na...listopad. Jutro więc zamówiłem sobie teleporadę w PZU Zdrowie i postaram się o rehabilitację z tej puli ubezpieczenia. No, mam pewne problemy z ruchowością barku

Zofia objechała kolejne europejskie miasto w ramach klasowej wycieczki. Po Berlinie i Monachium spędzili trzy dni w Pradze.

Ela już się cieszy, że w końcu wrócę za "kółko".  Ale chyba jednak nie tak od razu, niestety.

Sześć tygodni

 Pierwotnie druty miały tkwić w ciele sześć tygodni. Ostatnio dowiedziałem się od Pana Doktora że od ośmiu do dziewięciu. W poniedziałek poinformowano mnie, że w siódmym tygodniu "się zobaczy". A po wyjęciu drutów jeszcze cztery-pięć tygodni zwolnienia. Ma-sa-kra!

Domownicy chyba mają już mnie dość na codzień. Chociaż dziś jedną ręką zrobiłem zaległe prasowanie, co nie przyszło mi zbyt łatwo, więc powninem tym sobie zasłużyć chociaż na jednodniowe uznanie.

Święta zbliżają się pełnym pędem. Palmówka już za trzy dni. A potem Wielki Tydzień. W wędliny zaopatrzyliśmy się w "smakidolinyzielawy.pl". Pierwsze smakowania wypadły pozytywnie. Chwalą się tradycyjną produkcją. Paczka dotarla przez Kuriera, ale była fajnie zapokowana: wędliny zapakowane hermtycznie, każda oddzielnie, a wszystko w termiczym worku z zamrożonym wkładem w środku i w mocnej paczce. Jak zjemy wszystkie zamówione produkty, to powiemy czy nam smakowały.

Co prawda z grafiku wypadalo, że wielkanocne śniadanie powinno być u nas, ale Bratowa zwolniła nas z tego obowiązku. Faktycznie, byłoby na trudno przygotować to doroczne wydarzenie rodzinne.

Często chodzę na specer do Lasu Sośnina z aparatem. Nie ma tam co prawda spektakularnych możliwosci fotografowania (a może to tylko moja indolencja), ale coś tam udało mi się zatrzymać w kadrze:

Cztery tygodnie.

 Minęły właśnie cztery tygodnie od operacji na obojczyk. Życie mija od poniedziałku do poniedziałku, czyli od wizyty do kolejnej do wizyty w szpitalnej poradni ortopedycznej.

Do ostatniego poniedziałku miałem cztery druty, ale w ostatni poniedziałek okazało się że jeden się obluzował i Doktor mi go wyciągnął, także zostało mi trzy, Niestety okazuje się że druty zostaną mi wyjęte później niż przewidywałem, a może się to stać około połowy kwietnia. Potem do 9 miesięcy dochodzenia do pełnej kondycji. Zachodzi obawa że sezon mam stracony dla aktywności. Rower i górskie wycieczki będą jakby mniej dostępne. 

Codziennie staram się robić spacery po około 5 kilometrów. Nie mogę więcej pisać, bo mnie druty bolą.

urodziny

Dziś są urodziny Elżbiety. Wszystkiego najlepszego kochanie

Infekcja gardła

 Znikąd przyplątała się do mnie infekcja (wirusowa?) gardła. Siedzę w domu, prawie nie wychodzę, domownicy zdrowi, no a ja oczywiście przeziębiony. Poszedłem "na Górkę". Narazie bez antybiotyku, tylko inhalację i Erdmoed. Do najbliższego poniedziałku muszę się wykurować, bo mam kolejną wizytę w poradni ortopedycznej i zmianę opatrunku, a to bardzo ważne, więc się muszę wykurować.

Dzieci zaczęły szkołę i na razie tyle w tym temacie.

Po feriach

 Tegoroczne ferie nie możemy uznać za udane. Jedynie Zosi wyjazd do Budapesztu udał się zgodnie z planem.

Ja jestem już ponad tydzień po operacji metodą Kirsznera- czyli zespolenie obojczyka drutami. Przez 6 tygodni mam mieć to zespolenie, potem się te druty wyciąga w gabinecie. Przez ten czas nie można ruszać zbyt mocno barkiem, żeby druty nie puściły, ani żeby się nie wdało jakieś zakażenie.

Także wiesenna aktywność stoi pod znakiem zapytania.

Ferie

Na ferie pojechaliśmy do Niedzicy. Zamówiłem instruktora dla Klary na Kluszkowcach. Na miejsce dotarliśmy w piątek 31 stycznia około godziny 18:00. W sobotę pojechaliśmy na pierwszy dzień jazdy na nartach. Temperatura około minus 6 stopni. Klara wyjeździła swoje dwie lekcje z instruktorem, ja wyjeździłem trzy godziny. Karnet kupiłem sześciodniowy Tatra Superski na kilka stacji narciarskich na Podhalu. 

    W niedzielę około godziny dziś 11:30, zjeżdżając ścianką na czerwonej trasie nr 5 przyblokowało mi lewą nartę przy skręcie w prawo i wyleciałem jak z procy, gruchnąłem lewym barkiem o śnieg i usłyszałem chrupnięcie. Tak, złamałem obojczyk ale to wyszło dopiero na SOR w szpitalu w Nowym Targu. Na popołudniową niedzielę umówieni byliśmy w Rabce na kawę u Roberta i Ewy. Kawa zamieniła się w obiad oraz pomoc Roberta w szpitalu nowotarskim. Zmieniliśmy państwu Nowackim układ niedzieli za co przepraszamy i jednocześnie dziękujemy za pomoc w nowotarskim szpitalu. Ferie musimy przerwać, musimy się spakować (lewy bark mam unieruchomiony i jestem mocno ograniczony w kwestii pakowania). Musimy wracać do domu i muszę zgłosić się do tarnowskiego szpitala na operacyjne złożenie kości. Zwolnienie z pracy do 20 lutego (na razie), sezon narciarski mam już zakończony. Jest po prostu super.

Kolęda i kolędowanie

 1. KOLĘDA

Zaraz po święcie Trzech Króli mieliśmy wizytę duszpasterską waną kolędą. nie obyło się bez przygód. Ksiądz nas ominął, musiałem Go donić i znalazłem już dwa piętra wyżej. Okazało się, że nasz bezpośredni dzwonek nie zawsze "łapie" prąd i nie daje dzwonka. Ale jakoś się udało.

Zosia nie mogąc się doczekać rzucając "mięskiem", wzięła łyżwy i pojechała na lodowisko.

Miałem do księdza (akurat dobrze się złożyło, bo był Proboszcz) kilka oddolnych uwag. Mam obietnicę, że jeden z tych wniosków zostanie wdrożony. Zobaczymy. 

2. KOLĘDOWANIE

Tradycyjnie jak co roku w święto Trzech Króli u Hani i Pawła odbyło się kolędowanie. Gospodarze przyjeli nas chojnie, za co składamy im podziękowania. Odśpiewaliśmy gromko wszystkie kolędy z nowego "kolędownika", a w tzw międzyczasie popijaliśmy kawusię, herbatkę i podjadaliśmy ciasteczka i kanapeczki.